Cultural

Luis Ramón Marín
Instituto Cervantes Atenas |

08/11 – 21/12/2012

Exposición de fotografía

Luis Ramón Marín, Marín

Έκθεση φωτογραφίας

Λουίς Ραμόν Μαρίν, Μαρίν

Esta exposición muestra la historia escondida y olvidada de los años anteriores a la Guerra Civil, un legado de valor documental incalculable que supone la recuperación de un gran fotógrafo víctima de un injusto olvido.

Luis Ramón Marín, nacido en 1885, comenzó a publicar sus fotografías en la prensa a partir de 1908. Marín reúne todos los requisitos del nuevo profesional, el reportero gráfico, que habría de revolucionar la prensa escrita. Durante treinta años desarrolla una extraordinaria actividad publicando más de mil fotos por año sólo en un periódico,Informaciones, a lo que hay que añadir su colaboración en todas las revistas gráficas de la época. Su último trabajo será fotografiar la guerra civil desde el Madrid sitiado.

 

En colaboración con la Fundación Pablo Iglesias.

 

Inauguración08.11.2012, 19.30 h.

Horario: lunes-viernes: 10.00 – 13.30 h. y 16.00 – 20.00 h. Sábado: 10.00 – 13.30 h.

Cerrado:  Los domingos y el 06.12-2012.

Sala de Exposiciones del Instituto Cervantes de Atenas, Mitropóleos 23, Atenas.

Entrada libre.

Η έκθεση δείχνει την κρυμμένη και ξεχασμένη ιστορία των χρόνων πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο κι αποτελεί τεκμήριο ανυπολόγιστης αξίας, που ξαναφέρνει στο φως έναν μεγάλο φωτογράφο, θύμα άδικης λήθης.

Ο Λουίς Ραμόν Μαρίν (1885), άρχισε να δημοσιεύει φωτογραφίες του στον τύπο το 1908. Ως φωτογράφος πληροί τις προϋποθέσεις του νέου επαγγελματία, του φωτορεπόρτερ, που έπρεπε να προκαλέσει επανάσταση στον γραπτό τύπο. Επί τριάντα χρόνια ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα, δημοσίευε πάνω από χίλιες φωτογραφίες τον χρόνο στην εφημερίδα Informaciones, εκτός από τις συνεργασίες του με όλα τα εικονογραφημένα περιοδικά της εποχής του. Στο τέλος της καριέρας του αφοσιώθηκε στο να φωτογραφίζει τον εμφύλιο πόλεμο από την πολιορκημένη Μαδρίτη,

 

Σε συνεργασία με το Ίδρυμα Πάμπλο Ιγκλέσιας.

 

Εγκαίνια08.11.2012, 19.30

Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00 – 13.30 και 16.00 – 20.00. Σάββατο: 10.00 – 13.30.

Κλειστά: Κυριακές και 06.12-2012.

Αίθουσα Εκθέσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23, Αθήνα.

Είσοδος ελεύθερη.

 

Marín, testimonio y arte

Alfonso Guerra

Presidente de la Fundación Pablo Iglesias

 

La exposición Marín, una colaboración del Instituto Cervantes y la Fundación Pablo Iglesias, representa la recuperación de un gran fotógrafo víctima de un injusto olvido. Luis Ramón Marín, nacido en 1884, comenzó a publicar sus fotografías en la prensa a partir de 1908. Marín reúne todos los requisitos del nuevo profesional, el reportero gráfico, que había de revolucionar la prensa escrita. Durante treinta años va a desarrollar una extraordinaria actividad publicando más de mil fotos por año sólo en un periódico,Informaciones, a lo que hay que añadir su colaboración en todas las revistas gráficas de la época. Su última dedicación será la de fotografiar la Guerra Civil desde el Madrid sitiado. Terminada la guerra sus fotografías —por las obvias circunstancias— desaparecen de los periódicos. Y desde entonces, el olvido. Pero la historia guarda en su más íntima razón la justicia poética. En nuestro caso, tiene un nombre: Lucía Ramón Plá. Hija del fotógrafo, va a conservar, a salvar el excepcional archivo fotográfico del artista. De su extenso archivo se exhiben en esta exposición algunos ejemplos de las fotos del fondo que guarda la Fundación Pablo Iglesias, compuesto por 18.296 fotografías, legado familiar de Marín depositado en la Fundación; la gran mayoría negativos en placas de vidrio y los menos en negativos flexibles.

La importancia del archivo Marín es constatable al comprobar la magnífica calidad estética de sus fotografías, pero hay mucho más: el autor no se limita al reportaje de los acontecimientos noticiosos, aplica una visión de documental que nos permite, casi un siglo después, recomponer la sociedad española de comienzos del siglo xx a través de los personajes del momento (la familia real, bodas de familias conocidas), de la vida política (apertura de las Cortes, entierro de Pablo Iglesias, retratos de personalidades), de los nuevos artefactos que habían de adquirir una gran importancia en el futuro (la aviación, las motos, los automóviles), de los sucesos dramáticos (asesinato de los jefes de Gobierno Canalejas y Eduardo Dato), de la aparición de las modernas industrias (la instalación de Telefónica), de la tragedia nacional (la guerra civil), de los deportes, fiestas populares, etc.

Marín es un fotógrafo singular, en sus fotos se puede encontrar un número amplio de objetivos e intenciones. Como reportero da testimonio fiel del mundo que retrata, pero añade siempre un dato, un gesto, un complemento que remiten al encuadre de los grandes pintores de la historia del arte. Bastará un solo ejemplo: ¿cómo no pensar en los cuadros de interiores de la pintura flamenca (particularmente Veermer) al contemplar el retrato de Raquel Meyer?. Se podrían citar muchos otros pero será mejor dejar al visitante descubrirlos por sí mismo.

La reaparición de este importante fondo fotográfico es un acontecimiento artístico e histórico. Marín debió comprender que su producción poseía una importancia intrínseca, pues desde el comienzo tuvo el esmero de datar y anotar cada negativo, tal vez pensando en facilitar a los que descubrieran su obra más tarde una interpretación acorde con la realidad que él captó con su cámara de fotos.

Con la muestra que presentamos, obra del Instituto Cervantes y la Fundación Pablo Iglesias con la magnifica colaboración de la familia del artista, se inicia un proceso que pretende facilitar al público de otros países, tras haberla exhibido en España, el acceso al extraordinario fondo de un gran fotógrafo, Luis Ramón Marín.

Μαρίν, μαρτυρία και τέχνη

Αλφόνσο Γκέρρα

Πρόεδρος του Ιδρύματος Πάμπλο Ιγκλέσιας

Η έκθεση Μαρίν, μια συνεργασία του Ινστιτούτου Θερβάντες και του Ιδρύματος Πάμπλο Ιγκλέσιας, αποκαθιστά έναν μεγάλο φωτογράφο, που έπεσε αδίκως θύμα της λήθης. Ο Λουίς Ραμόν Μαρίν, που γεννήθηκε το 1884, άρχισε να δημοσιεύει τις φωτογραφίες του στον τύπο το 1908. Πληροί όλες τις προϋποθέσεις του νέου επαγγελματία, του φωτορεπόρτερ που έμελλε να φέρει την επανάσταση στα έντυπα μέσα ενημέρωσης. Επί τριάντα χρόνια ανέπτυξε μια αξιοθαύμαστη δραστηριότητα. Δημοσίευε πάνω από χίλιες φωτογραφίες τον χρόνο σε μία μόνο εφημερίδα, την Informaciones και συνεργαζόταν με όλα τα εικονογραφημένα περιοδικά της εποχής. Στο τέλος αφοσιώθηκε στο να φωτογραφίζει τον Εμφύλιο Πόλεμο, με βάση την Μαδρίτη. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, οι φωτογραφίες του – για ευνόητους λόγους – εξαφανίζονται από τις εφημερίδες και από τότε πέφτει στη λήθη. Η ιστορία, όμως, του επιφυλάσσει τη δίκαιη αποκατάσταση.  Σ’ αυτή την περίπτωση έχει όνομα: Λουθία Ραμόν Πλα. Είναι η κόρη του φωτογράφου, η οποία φύλαξε και διέσωσε το εξαιρετικό φωτογραφικό αρχείο του καλλιτέχνη. Απ’ αυτό το μεγάλο αρχείο, σ’ αυτή την έκθεση έχουν περιληφθεί μερικά δείγματα των φωτογραφιών που φυλάσσει το Ίδρυμα Πάμπλο Ιγκλέσιας. Οι φωτογραφίες αυτές ανέρχονται σε 18.296 και είναι η κληρονομιά που η οικογένεια Μαρίν έδωσε στο Ίδρυμα. Στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι αρνητικά σε γυάλινες πλάκες και οι υπόλοιπες σε αρνητικές διαφάνειες.

Η σημασία του αρχείου Μαρίν αποδεικνύεται από την υπέροχη αισθητική των φωτογραφιών του, αλλά υπάρχει κι ένα ακόμη σπουδαίο στοιχείο: ο καλλιτέχνης δεν περιορίζεται στο φωτορεπορτάζ των γεγονότων που αποτελούν είδηση. Εφαρμόζει μια οπτική ντοκυμαντέρ που, μετά από σχεδόν έναν αιώνα, μας επιτρέπει να ανασυνθέσουμε την ισπανική κοινωνία των αρχών του 20ου αι. μέσω των χαρακτήρων της εποχής (τη βασιλική οικογένεια, τους γάμους γνωστών οικογενειών), της πολιτικής ζωής (το άνοιγμα της Βουλής, την κηδεία του Πάμπλο Ιγκλέσιας, φωτογραφίες προσωπικοτήτων), των νέων μηχανών που θα έπαιζαν μεγάλη σημασία στο μέλλον (αεροπλάνα, μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα), των δραματικών γεγονότων (τις δολοφονίες των πρωθυπουργών Καναλέχας και Εδουάρδο Δάτο), της εμφάνισης της σύγχρονης βιομηχανίας (την εγκατάσταση της Τηλεφωνικής Εταιρείας), της εθνικής τραγωδίας (τον Εμφύλιο Πόλεμο) των αθλητικών εκδηλώσεων, των λαϊκών εορτών κ.λπ.

Ο Μαρίν είναι μοναδικός φωτογράφος. Στις φωτογραφίες του διακρίνουμε πολλούς σκοπούς και προθέσεις. Ως ρεπόρτερ δίνει πιστή μαρτυρία του κόσμου που φωτογραφίζει, αλλά προσθέτει πάντα κάποιο στοιχείο, κάποια κίνηση, κάποιο συμπλήρωμα, που παραπέμπουν στους μεγάλους ζωγράφους της ιστορίας της τέχνης. Ένα μόνο παράδειγμα αρκεί: πώς να μην πάει ο νους μας στους πίνακες με τα εσωτερικά των φλαμανδών ζωγράφων (ιδιαιτέρως του Βέερμερ) όταν βλέπουμε τη φωτογραφία της Ρακέλ Μέγιερ; Μπορούμε ν’ αναφέρουμε πολλά ακόμα, αλλά καλύτερα να τ’ ανακαλύψει μόνος του ο επισκέπτης.

Η επανεμφάνιση αυτού του πολύ σπουδαίου φωτογραφικού αρχείου αποτελεί καλλιτεχνικό και ιστορικό γεγονός. Ο Μαρίν πρέπει να είχε αντιληφθεί ότι το έργο του είχε μια εγγενή σημασία, διότι από την αρχή είχε προνοήσει ώστε να χρονολογεί και να σημειώνει το κάθε ένα αρνητικό, ίσως για να προσφέρει σ’ αυτούς που θα ανακάλυπταν αργότερα το έργο του μια ερμηνεία σύμφωνη με την πραγματικότητα που συνέλαβε ο ίδιος με τη φωτογραφική του μηχανή.

Με αυτή την έκθεση, έργο του Ινστιτούτου Θερβάντες και του Ιδρύματος Πάμπλο Ιγκλέσιας με την αμέριστη συνεργασία της οικογένειας του καλλιτέχνη, ξεκινά μια διαδικασία που φιλοδοξεί να προσφέρει στο κοινό άλλων χωρών, μετά από το ισπανικό, την πρόσβαση στο εξαιρετικό αρχείο του μεγάλου αυτού φωτογράφου Λουίς Ραμόν Μαρίν.

Leave a Reply

*

© 2009 LivinLovin. All rights reserved - Created by Top Creations TopCreations.